Σταυρωσων μεν , Ανα(Κατέ)Στησων δε .

Παντου σταυροι .
Γεμίσαμε συμβολα βασανισμού 
και θανατου του Χριστου . 
Προσευχόμαστε σε αυτα που τον πονεσαν 
και τον σκοτωσαν . 
Μετα πινουμε το αιμα του 
και τρώμε την σαρκα του .
Ουτε οι δήμιοι του δεν το εκαναν αυτο .

Κανουμε τον ... Σταυρό μας .
Φτιαχνουμε κάθε φορά με τα χερια μας
τον δικο μας σταυρό .
Για να σταυρωσουμε εκεί ,
τον προσωπικό μας Χριστό ,αραγε ; 
Ή μήπως τον Χριστό των ανθρωπων 
που κάποτε μας αγάπησαν ;

Καθόμαστε με τις ώρες στις εκκλησιες 
και μοιρολογουμε τον θανατο του , 
περιμένοντας την Ανασταση του θεανθρωπου 
για να ... παμε να φαμε μαγειρίτσα . 

Πότε θα δώ μια κοινωνια που να μην ειναι κοιλιόδουλη ; 

Ποτε θα ζήσω σε μια κοινωνια 
που δεν θα χρειαζεται τα συμβολα του βασανισμου  
να τα φορά στο λαιμό της 
και να τα συμβολιζει με την κίνηση του χεριου της ;

Πότε θα δω μια κοινωνία που θα αγαπά τον θεο 
χωρίς να χρειαζεται μπαμπούλες 
και χρυσοπληρωμένους μεσάζοντες ;

Υποψιαζομαι πως οσο μεγαλωνω τοσο περισσοτερο του μοιαζω του Καπετάν Φουρτουνα του Καζαντζακη 



Να για εμένα , τι ειναι ο Χριστός .
Ενα κόκκινο λουλούδι ήταν , 
οπως είμαστε όλοι μας 
που προσπάθησε να ανθίσει 
μεσα απο τα συρματοπλέγματα 
των κοινωνικών απαγορεύσεων , 
των φόβων , 
της πείνας 
και της Δουλείας .

ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ .

ΕΜΕΙΣ ;

Κοιτάζουμε να σταυρώσουμε τους άλλους 
και όταν δεν βρίσκουμε κανενα 
να μας αγαπά αρκετά ώστε να σταυρωθει για εμας
τότε σταυρώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τελικά , μήπως ο αληθινός Χριστός της ανθρωπότητας ,
ο Μεσσίας που μας άξιζε ,
ηταν ο ΒΑΡΑΒΒΆΣ ; 

ΒραδυοΛόγιο

Τα ΗμεραΛόγια , 

κρατουν τις νύχτες μας 

στην υπο Ταγή του φωτός . 

Κραυγες του άκληρου Ισως , 

υποταγμέμες στον Ζυγό της Λόγικής .

Αλέθουν με την Πέτρα της Σιωπής , 

τον σκληρό καρπό του Νού .

Πρέπει να γίνει Α-Γονος 

Α-κινδυνος για τα νέα Μυαλά .

Τα Βραδυολόγια όμως , 

εκεί που κερδίζει η Έλλειψη απο το Φως , 

αυτα , πως ... γράφονται , μου λές ; 

Πως δαμάζονται τούτες οι σκέψεις ;

Πώς μπαίνουν στο αμόνι του Λόγου ; 

Πως να πυρώσεις με την Φωτιά , 

κατι που είναι φτιαγμένο απο την Λάβα του ΣυνΑισθήματος ,

και καίει περισσότερο από αυτήν ; 

Γράφεις πάνω στις σελίδες του Φωτός 

τα Ημερα Λόγια σου , 

και μοιάζεις με βοσκό

που εβγαλε τις νωθρές του αγελαδες 

να βοσκήσουν Αγιοσύνη .

Μα αφου εισαι τόσο σίγουρος πως ο Θεός αγαπάει το Φως ,

τότε πές μου ,

 γιατι το Σύμπαν φτιάχτηκε μεσα στο σκοτάδι ;

Γιατι δόθηκε απο τον Θεό η ιδια η υπόσταση του Φωτός ,

στον Διάβολο ; 

Θυμήσου . ΕωσΦόρος (ο φέρον το φώς) 

Τολμάς να γράψεις στις σελίδες της Ελλειψης ; 

Εκει οι λέξεις πρέπει να είναι πυρωμένες ,

φτιαγμένες απο αισθήματα αναμμένα . 

Οι λέξεις πρέπει να εχουν δύναμη , 

δικό της φως η κάθε μια ,

για να μην τις καταπιεί το Έρεβος της κάθε σελίδας .

Αντέχει ο Νους σου να θρέψει τέτοιες λέξεις ;

Αντέχουν τα βόδια της Λογικής να σπάσουν τούτον τον καρπό ; 

Εκει που κερδίζει η Έλλειψη ,το Φως ,

Τα λόγια , πως γράφονται ;

Μου λές ;