Ταξιδεύοντας ...

... στα υγρά χρώματα και

στο αέρινο φως του ήλιου της Ελλάδας ,

που σε κάποια τοπία

ριζώνει και γίνεται

άλλοτε δέντρο

άλλοτε βράχος

άλλοτε χαμόγελο

άλλοτε σκληρό άγγιγμα

από τραχιά πονεμένα χέρια,

τούτα τα τοπία της Ελλάδας αγαπώ.

Εκεί που έχει ριζώσει φως.

Γιατί μονο εκεί

ανθίσουν Ηλιοι.

Και όταν γυρίζω

μαγεμένος από τέτοια τοπία,

ανθρώπων και τόπων ,

πάντοτε μου έρχεται στον νού

αυτό το τραγούδι.

Η βελόνα του πεύκου το χέρι μου τρύπησε

.

μια σταγόνα βροχής με τη γεύση του ιδρώτα

.

είναι η θάλασσα μωβ και χαλίκια τα κύματα

.

τα νερά τρέχουν πράσινo μες το γαλάζιο

.

Τα νησιά είναι ακόμα ταγμένα στη θέση τους

.

εκκλησιές ανεμίζουν στη δύση του ήλιου

.

τα ηφαίστεια στέκουν βουβά και αφουγκράζονται

.

των αρχαίων ναών τις πεσμένες κολώνες

.

Τρεχαντήρι ο αέρας χαράζει τα σύνεφα

.

και στο άβυσσο μαύρο που η νύχτα υψώνει

.

ένα φως κουρελάκι μου φέγγει

.

.

και γω...

ταξιδεύω...

και αντέχω...

και ξέρω καλα...

ποια γλώσσα μιλάω...

ποια γλώσσα παλιά...

ποιον ήλιο πιστεύω...

και ποιαν αγκαλιά.

.

.

Τα χωριά με τ' αρχαία λαμπρά τους ονόματα

.

ξαγρυπνούν και καπνίζουν και λένε τραγούδια

.

τα κορμιά των σταριών στο βοριά ταλαντεύονται

.

στη οθόνη τους σύμπαντος άσβηστοι φάροι

.

Οι μεγάλοι γκρεμοί τα πουλιά και τα θαύματα

.

στων παιδιών τη παλάμη αντηχούνε και ανθίζουν

.

και χιλιάδες αστέρια τα αμέτρητα ποιήματα

.

μαύρη άμμος οι λέξεις και μαύρα φεγγάρια

.

Ιστορούν την απόχη του χρόνου του άσπλαχνου

.

και στις πόλεις που αγόρια φιλούν τα κορίτσια τους

.

ένας σκύλος το χώμα μυρίζει

.

.

και γω.....

ταξιδεύω....

και αντέχω ....

και ξέρω καλα...

ποια γλώσσα μιλάω....

ποιαν άγια λαλιά .... ποιον ήλιο πιστεύω...

και ποιαν αγκαλιά...

.

.

Ο αρχάγγελος βγαίνει ξανά στο μπαλκόνι του

.

όλα έχουν συμβεί κι όμως λάμπουν καινούρια..."

.

.

.

Πύρινες Σταγόνες Καλοκαιριού εσταξαν στα χείλη μου

.

Το καλοκαίρι,

είναι μια όμορφη γυναίκα

που μπαίνει στην ζωή μας

διακριτικά.

Σχεδόν απόμακρα.

Καλυμμένη,

από πάνω έως κάτω,

αρχίζει να λικνίζεται.

Σιγά σιγά,

να πλησιάζει

όλο και περισσότερο,

εμάς,

που είμαστε δοσμένοι

στις μίζερες ζωές μας,

Μας κρατά η ομορφιά της ,

αιχμάλωτο το βλέμμα .

Μια ομορφιά,

που όλο και περισσότερο

αποκαλύπτεται,

μέχρι που

κρατά μόνο,

τα απαραίτητα .

Η όψη της γεννά λαγνεία,

ενώ η αμαρτία,

ερπεται ,

σαν φίδι

στο κορμί της .

Μας προστάζει

να ταξιδέψουμε μαζί της.

Να ξεφύγουμε

από την μικρή μας πραγματικότητα

και να μεταλάβουμε

από τα χείλη της,

λίγες σταγόνες ονείρου.

Πλησιάζει πολύ κοντά

Πυρώνει τις αισθήσεις μας.

Παίζει με τις ανάγκες μας .

Στάζει της ηδονή της Ελευθερίας

στις σκέψεις μας.

Ελευθερία από τα πάντα.

Αυτή την δίψα της Ελευθερίας

για τα πάντα

.

.

http://www.youtube.com/watch?v=UYxxgvA8rlM.

.

.

Εμένα,

η ... καλοκαίρι,

εχει πλησιάσει τόσο κοντά

τα χείλη της στα δικά μου,

που

ορίζει πιά τις αισθήσεις

και τις σκέψεις μου.

Γεύομαι σχεδόν

την υγρή της ανάσα .

Είναι πιά αργά

να της αντισταθώ .

Παραδίδομαι λοιπόν,

στην Αρχιέρια των Αισθήσεων .

και όπως καταλαβαίνετε,

δεν περιγράφω άλλο .

;)

.

.

.

.

http://trellostouxoriou.blogspot.com/2010/07/blog-post_30.html

Ατθίς

.

Σαν άνεμος ,

μου τίναξε ο έρωτας τη σκέψη.
Σαν άνεμος ,

που σε βουνό

βελανιδιές λυγάει.

'Ηρθες,

καλά που έκανες,

που τόσο σε ζητούσα.
Δρόσισες την ψυχούλα μου,

που έκαιγε ο πόθος.

Από το γάλα πιο λευκή
απ' το νερό πιο δροσερή
κι από το πέπλο το λεπτό,

πιο απαλή.

Από το ρόδο πιο αγνή
απ' το χρυσάφι πιο ακριβή
κι από τη λύρα πιο γλυκιά,

πιο μουσική...

Πάει καιρός

που κάποτε σ' αγάπησα

Ατθίδα.

Μα τότε

μου μοιαζες μικρό

κι άθώο κοριτσάκι.

Σύ ,

που μαγεύεις τους θνητούς,

παιδί της Αφροδίτης

Απο όλα

το καλύτερο,

εσύ σαι

τό αστέρι

.

.

.

.

.

Λόγός Ερωτα,

φερμένος

από πολύ βαθιά

μεσα στον Χρόνο.

Λόγος Ερωτα,

που έμεινε

αναλλοίωτος,

γιατί είναι γέννημα

της καρδιάς .

.

.

.

.

Ποίηση : Σαπφώ

Μελωδία : Βλασσόπουλος

Ερμηνεύτρια :Κανελλίδου

Παραμυθεξισώσεις για όλους

.

Παραμυθεξισώνοντας τις 2 σταθερές : 1ον / χρόνος και 2ον / γυναίκα , με τον άγνωστο Χ

Μία γύναίκα , μέχρι τα 10 της , την πάνε στο κρεβάτι και της λένε ενα παραμύθι

Στα 20 της , της λένε ένα παραμύθι ,για να την πάνε στο κρεβάτι .

Στα 30 της , δεν χρειάζεται παραμύθι για να την πάνε στο κρεβάτι .

Στα 40 της , λέει αυτή ένα ωραίο παραμύθι , για να την πάνε στο κρεβάτι .

Στα 50 της , της λένε ένα παραμύθι ,για να μήν την πάνε στο κρεβάτι .

.

Παραμυθεξισώνοντας τώρα τις σταθερές 1ον / χρονος και 2ον / ανδρας , με τήν αγνωστη Χ

Εναν άνδρα , μεχρι τα 10 του , τον πάνε στο κρεβάτι και του λένε ένα παραμύθι.

Στα 20 του , του λένε ένα παραμύθι ,για να μην τις πάει στο κρεβάτι .

Στα 30 του , τον αφήνουν να πιστεύει πως είπε ένα καλό παραμύθι και τις πήγε στο κρεβάτι.

Στα 40 του , του λένε ένα ωραιότατο παραμύθι και συνήθως πηγαίνουν στο κρεβάτι με άλλον .

Στα 50 του , δεν χρειάζεται να του πούνε παραμύθι . Τον εχει πάρει ήδη ο ύπνος στον καναπέ.

.

.

Παρόλο που δεν μου αρέσει να βάζω τους ανθρώπους σε καλούπια ,

μου άρεσε το χιουμορ αυτού του mail που μου έστειλαν .

Είπα να το αλλάξω λίγο

και να βάλω λίγα μαθηματικά .

Ελπίζω να σας κάνει να χαμογελάσετε ,

όπως εμένα.

.

.

.

Βούλεσθε ορχησάμιν ;

.

Τι άλλο είναι ο Ερωτας,

παρα μία ξέφρενη γιορτή.

Πλήθος αισθήσεων,

παντού γύρω σου,

μέσα σου,

να ξεφαντώνει .

Να σε παρασύρει

στον έντονο ρυθμό της μουσικής

Της κίνησής.

Μέχρι που σε ρίχνει πάνω στο ταίρι σου.

Προσπαθείς να κρατηθείς

από την ασφυκτική πίεση του κόσμου γύρω

και βρίσκεσαι να χορεύεις ,

με κάποιαν που δεν ξέρεις ,

καθώς το πλήθος

σας τραβάει στον έντονο ρυθμό του .

Και καθώς νιώθεις τον φόβο να χάνεται,

αφήνεται ,στα χείλη σου, μια γλυκιά γεύση

Η Ορχήστρα δυναμώνει τον ρυθμό της

και τα σώματα έρχονται πιο κοντά .

Τυλίγονται οι αισθήσεις,

οι σκέψεις,

τα όνειρά,

οι ανάσες των δυό .

Μεχρι που γίνονται ένα .

Και τότε,

το ίδιο πλήθος,

σε τραβάει μακρυά

με μανία.

Σε σκίζει από αυτή την ένωση.

Πονάς

και αυτό σε τραβάει ακόμα πιό μακρυά

απο τον άνθρωπο

που τόσο πολύ δίψασες γι αυτόν .

Ακόμα πιο μακρυά

χωρίς να μπορείς να κάνεις τίποτα.

Μέχρι που σε αφήνει

γυμνό,

άδειο

και μισό,

περισσότερο από ποτέ,

στην άκρη του χορού .

Εσύ απλά μένεις να κοιτάζεις το πλήθος

που σιγά σιγά ξεθωριάζει,

μέχρι που χάνεται.

Μόνο άκους

τους ήχους της ορχήστρας να μακραινουν,

για κάπου αλλού .

Για κάποιον άλλον

Μακρυά .

Τότε πρέπει να χαμογελάσεις

και να συνεχίσεις να ζείς ,

όπως πρίν .

Μόνος .

Μισός .

Μόνο ,

να έχεις το καλύτερο κουστούμι σου

τα πιο όμορφα παπούτσια σου

και το πιο φωτεινό σου χαμόγελο

πάντα έτοιμα ,

περιμένοντας τον επόμενο χορό .

.

.

http://www.youtube.com/watch?v=2UlEJXkxnSc&feature=related

.

.

.

http://trellostouxoriou.blogspot.com/2010/07/blog-post_17.html