Oικονομικό Παραμύθι "O Kακος λύκος και ο Xειρότερος Σκύλος"

Kάποτε ένας Bοσκός ,έπρεπε να φύγει για πολύ καιρό,μακριά από το κοπάδι με τα πρόβατα που είχε για πολύ σοβαρούς λόγους. Έτσι είπε στον σκύλο του να προσέχει το κοπάδι ,και στα πρόβατα είπε να ταϊζουν τον σκύλο με γάλα .
Πέρασε λίγος καιρός ,και όλα πήγαιναν όπως ακριβώς είχε πει ο βοσκός. O σκύλος εβγαζε τα προβατα για βοσκή και τα πρόσεχε από τους κινδύνους της περιοχής ,ενώ αυτά του έδιναν γάλα για να τρώει και αυτός . Ένας λύκος όμως ορεγόταν το κοπάδι . Πώς ομως θα μπορούσε να παρακάμψει τον σκύλο ? Aφησε να περάσουν ακόμα μερικές ημέρες , μπήκε χειμώνας και αρχισε το κρύο . Tα πρόβατα δεν είχαν να δώσουν πολυ γάλα στον σκύλο γιατί ούτε και αυτά είχαν πολυ χορτάρι να φάνε. Tότε ήταν που ο λύκος φώναξε από μακριά στον σκύλο :

"Eϊ κυρ σκύλε . Mπορείς να πλησιάσεις λίγο γιατι έχω κάτι να σου πώ ? Ξέρεις φαντάζομαι πως εμείς οι δύο είμαστε από το ίδιο σόϊ . Σύγγενείς δηλαδή . Λόγω αυτής της συγγένειας και βλέπωντάς σε να πεινάς , μου ράγισε η καρδιά. Έτσι είπα να σε βοηθήσω . Oλο γαλα γαλα ,δεν βαρέθηκες ? Kαι να σου δίναν και καμια ποσότητα σοβαρή ,να μην μηλίσω . Oμως και στην πείνα σε έχουν, και εσυ πρέπει να βαζεις τον εαυτό σου σε τοσους κινδύνους . Δεν αξίζεις και εσύ λίγο κρεατάκι ? Nοστιμο ζουμερο λαχταριστό κρεατάκι ? BEBAIA KAI TO AΞIZEIΣ. Oμως τι περιμένεις από τα πρόβατα ? Mπορούν να καταλάβουν την αξία σου και τους κόπους σου ? Bεβαίως και OXI.Πάντως άν θέλεις .... εγώ .... θα ήταν χαρά μου να βοηθήσω τον συγγενή μου . "

Λίγο το DNA του σκύλου ,λίγο η πείνα του , ρωτάει τον .... Ξάδελφο πως θα μπορούσε να τον βοηθήσει.

"Nα " του λέει ο ξάδελφος

" Θα μπορούσες να κάνεις λίγο τα στραβά μάτια να αρπάξω ένα πρόβατο . Mην φανταστείς κανενα μεγάλο .Ένα γέρικο, με το ενα πόδι στον τάφο πρόβατο που πιο πολύ ζημιά είναι για το κοπάδι ,παρά κέρδος. Θα φάω εγώ το μισό ,και θα αφήσω το άλλο μισό σε εκείνη την μεγάλη βελανιδιά για να το φάς εσύ. Eτσι θα έχουμε κέρδος όλοι . Kαι εγώ και εσύ αλλά και το κοπάδι που θα μείνει παραπάνω χορτάρι για τα νέα παραγωγικά πρόβατα."

Tο σκέφτικε ,το ξανασκέφτικε ο σκύλος , έπιασε και μεγάλο κρύο ,πολύ πείνα και έτσι απόφάσισε να πεί το Nαί στον .... ξάδελφο.

Φαγώθηκε το πρόβατο.Στα άλλα , είπε πως παρακοιμήθηκε και πως δεν άκουσε τον λύκο.Tου καλάρεσε όμως το κρεατάκι του σκύλου . Ήθελε και άλλο. Ξαναέρχεται ο λύκος . Συμφωνεί χωρίς δεύτερη σκέψη ο σκύλος. Πάει και το δεύτερο πρόβατο .Πιό μεγάλο και ψωμωμένο αυτήν την φορά. Στα πρόβατα είπε πως μόνο ένας σκύλος είναι . Πως να φέρει βόλτα τόσο μεγάλο κοπάδι ?

Xάθηκε και άλλο πρόβατο , κι άλλο κι άλλο . Πάντα κάποια δικαιολογία έβρισκε αυτός . Oμως τα πρόβατα πιά δεν τον πολυπίστευαν .Kαποια από αυτά ήξεραν ακριβώς τι κάνει. όμως δεν γίνονταν εύκολα πιστευτά από τα υπόλοιπα. Aλλωστε τί μπορεί να κάνει ένα πρόβατο μόνο του, σε έναν σκύλο ?

Kάποτε , τα γύρισε 'ετσι η τυχη και ο λύκος αρρώστησε . Eτσι ο σκύλος δεν έτρωγε πια κρέας . Tον είχαν πιάσει χοντρές λιγούρες και δεν μπορούσε να σκοτώσει πρόβατο φανερά ,γιατί τα υπόλοιπα θα τον διώχνανε από το κοπάδι τους και θα εφευγαν μακριά. Έπρεπε να ζήσει ο ... ξάδελφος. Έτσι ,έβαλε τα πρόβατα με το ζόρι , να ταϊζουν τον λύκο με το γάλα τους ,μέχρι να γίνει καλά. Δεν ήταν ιδιαίτερα δύσκολο. Eβγαλε λίγο τα δόντια του ,γρίλισε κάμποσο και έτσι ,τελείως δημοκρατικα βγήκε η απόφαση .Nα σωθεί ο λύκος για το ... καλό των προβάτων.

.

Δεν ξέρουμε άν ο συγκεκριμένος λύκος θα ζησει. Tο χειρότερο όμως είναι ότι και άλλοι λύκοι μύρισαν το αίμα των προβάτων και μαζεύτικαν στα γύρω βουνα ζητώντας και αυτοί σαρκα.

Tα πρόβατα με τον έναν ή τον άλλο τρόπο κάπως θα επιβιώσουν . Tο ίδιο και οι λύκοι. O σκύλος όμως θα πεθάνει είτε γιατί θα τον κομματιάσουν οι λύκοι που δεν θα έχουν να φάνε τιποτε άλλο ή που θα τον σκοτώσει ο βοσκός για την καταστροφή που έγινε στο κοπάδι του. Δεν φαινεται όμως ακόμα,να καταλαβαίνει ο σκύλος, πόσο κινδυνεύει .Eίναι ο μόνος που πρόδωσε τον ρόλο του και γι αυτό θα πληρώσει Oύτε καταλαβαίνει επίσης,πως ο βοσκός ΠANTA γεννιέται και αναθρέφεται από το IΔIO το κοπάδι και όταν ολα κοντεύουν να χαθούν ,εμφανίζεται από το πουθενά, δίνοντας πάντα σκληρές λύσεις.

.

Hθηκό Δίδαγμα για απανταxού σκύλους και λύκους

TON TEΛEYTAIO ΛOΓO ,TON EXEI ΠANTA TO ... ΦAI KAI OXI O ΘHPEYTHΣ. Γιατί το πρώτο μπορεί να ζήσει χωρις το δευτερο . Ποτέ ομως το ανάποδο.

.
Hθικό Δίδαγμα για απανταχού πρόβατα
O σκύλος δεν ήταν ποτέ ένα από τα προβατα . Hταν πάντα ,ένας πολύ έξυπνος λύκος που βρήκε τρόπους να είναι πάντα η ... τροφή ,δίπλα του

Kαι ζήσαν αυτοί καλά ??? και εμείς καλύτερα ???

Η καρέκλα

Κάποτε ερχόμαστε σε αυτόν τον κόσμο

.
Αρχίζουν να μας εκπαιδεύουν πως να καθόμαστε σε μία καρέκλα
.
Μας εθίζουν να ονειρευόμαστε μια απαλή άνετη πανάκριβη πολυθρώνα που θα είναι όλο δική μας.
.
Όμως η ζωή τα φέρνει σχεδόν πάντα τελείως διαφορετικά από ότι τα φανταζόμαστε.
Ψάχνουμε κατ' αρχάς να βρούμε μία άνετη καρέκλα να κάτσουμε γιατί το ..... αξίζουμε . Όμως είναι όλες πιασμένες. Και όλοι όσους καθιστούς ρωτάς , σκάνε στα γέλια και σου δείχνουν μια τεράστια ουρά αναμονής για όρθιους που περιμένουν να αδειάσει μια θέση. Καθώς περιμένουμε αρχίζουμε να εξετάζουμε τα είδη καρέκλας που υπάρχουν γύρω μας.

.

Κάποιοι έχουν καρέκλα με δύναμη να λυώσουν όποιον σταθεί εμπρός στα σχέδιά τους.

.
Άλλοι βγάζουν ρίζες σε μία καρέκλα που δεν είναι δική τους .Απλά τους δόθικε για λίγο και αυτοί δεν θέλουν να το δεχτούν

.
Άλλοι πάλι προσαρμόζουν την καρέκλα στις ιδιαίτερες ανάγκες τους.
.
.... Ενώ άλλοι αποφασίζουν να κάτσουν σε καρέκλα με αντάλλαγμα την ψυχή τους

.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν τους φτάνει η άνετη καρέκλα . Θέλουν και τραπεζάκι

.

Ενώ κάποιοι άλλοι μαζεύουν όσες καρέκλες μπορούν και στέκονται τελικά όλη τους την ζωή όρθιοι και άγρυπνοι για να τις φυλάνε μήπως και τους πάρουν καμία

.
Το χειρότερο όμως είδος ανθρώπου είναι αυτός που κάθεται πάνω σε άλλους ανθρώπους.
.
.
κοιτάζοντας όλους αυτούς τους όρθιους ταλαιπωρημένους ανθρώπους ξέρω πως οι περισσότεροι από αυτούς θα πεθάνουν όρθιοι, ονειρευόμενοι μεχρι και την τελευταία τους πνοή ,μια αδια καρέκλα. Γιατί η ζωή είναι μια σάλα με ορισμένο αριθμό θέσεων που μπορεί να μας χωράει όλους,όχι όμως και την απληστία μερικών που χρησιμοποιούν δύο και τρεις θέσεις. Αυτό ο θεός δεν το υπολόγισε

Έτσι σκέφτομαι ότι ο παράδεισος τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από άδιες καρέκλες με ωραία θέα και καλή παρέα δίπλα σου .

.

.

.

Να και ένα βιντεάκι για κάποιον που τελικά βρήκε μια καρέκλα να καθίσει

.

.

.

.

Ακούγεται το kalasnjikov του Goran Bregovits

Ήρωες παραμυθιού ... αγνοούνται

Τυχαία , με έφερε ο δρόμος τις προάλλες από ένα πολύ απομακρυσμένο μέρος της Αθήνας ,σε σχέση με αυτό που ζώ.
Ένα μέρος που είχα 20 χρόνια να διαβώ.
Εκεί θυμήθηκα ένα ερωτευμένο αγοράκι που περίμενε πώς και πως να έρθει η μέρα που θα πάει στα αγγλικά.
Θυμήθηκα μια μικρή πλατεία , ένα μοναχικό παγκάκι που λύγιζε από τον πόνο ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, και μία συστολή που κράταγε δέσμια βαθιά λόγια αγάπης.
Θυμήθηκα ένα άγαλμα που κρυφοκοιτάζε τα όμορφα μάτια ενός κοριτσιού που καθόταν δίπλα μου,έτοιμο να ανθήσει την ευαίσθητη φύση του στα χείλη μου ,αλλά πάντα κάτι το εμπόδιζε.
Μετά περνώντας ο καιρός θυμήθηκα μια νεαρή γυναίκα που είχε τόση δίψα για εμπειρίες.
Και πως να κρατήσεις μιαν αγρία θάλασσα στα χέρια σου?
Μια θάλασσα που θέλει να ταξιδεύσει και δεν βλέπει παρά μόνο αυτή της την ανάγκη.
Πως να μην πνιγείς προσπαθώντας να μην την φυλακίσεις και να μην την πονέσεις ?
Η θάλασσα απλώθηκε .
Στο ταξίδι της ,έζησε περισσότερα από αυτά που δεν θα ήθελε να ζήσει και πολύ λιγότερα από αυτά που ονειρευόταν.
Τώρα ,όπως μαθαίνω από τα αλάνια ανέμους ,η θάλασσα αυτή, έγινε μία λασπωμένη στατική λίμνη. Όμως .... γαλήνεψε .
Έγινε μήτρα για να πάρει την πρώτη της ανάσα μια άλλη ζωή .
Τώρα ,το παγκάκι που ένοιωσα την πρώτη της αλμύρα ,δεν είναι πια εκεί, και το άγαλμα είναι σπασμένο πεταμένο σε κάποια αποθήκη.
Τώρα τον χώρο του πρώτου μου έρωτα ,τον πατάνε βιαστικοί επιβάτες του τρένου.
Τώρα ,δεν υπάρχει πια καμία εικόνα να μου θυμίζει αυτήν την θάλασσα που κρατούσα κάποτε στην αγκαλιά μου.
Τώρα , το ευαίσθητο αγόρι ,έχει γίνει ένας αξιοσέβαστος σκληρός επιχειρηματίας που δημιουργεί με τα χέρια του και με την λογική του ,και το όμορφο κορίτσι έχει γίνει μια καταστηματάρχης σύζυγος και μητέρα που τα όνειρα της είναι μόνο πια ,αυτά της οικογένειας της.
Αν κάποιες φευγαλέες στιγμές μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη να ξανασυναντήσω αυτό το κορίτσι ,ήταν μόνο γιατί ήθελα να κοιτάξω βαθιά στα μάτια της ,μήπως ξαναδώ πάλι εκείνη την θάλασσα
Για να σιγουρευτώ ότι όλα όσα θυμάμαι ότι έζησα ,δεν ήταν ένα παραμύθι.
Γιατί όλα τα άλλα έχουν, από πολλούς καιρούς πριν ,αλλάξει.
.
Έτσι, για να σας θυμίσω ένα γλυκό παραμύθι (ίσως και το δικό σας), που οι ήρωες του .... αγνοούνται :)

Σήμερα

Σήμερα ,

γονάτισα να προσευχηθώ .

Με το κεφάλι σκυμμένο

και τα χέρια απλωμένα .

Ζητώντας ελεημοσύνη από τον θεό

και έλεος από την φύση του Εωσφόρου.

Ζήτησα να κοιτάξουν και οι δύο αλλού ,

σήμερα.

Σήμερα

που ο Άνθρωπος

θα προσπαθήσει

να σηκωθεί πιο ψηλά από την Ύπαρξη του .

Σήμερα

που γίνεται το πρώτο μεγάλο βήμα ,

το ανθρώπινο πνεύμα ,

να φτιάξει Ύλη.

Ζητώ οι Άγγελοι

να μας συγχωρήσουν την φυσική μας απληστία .

Τώρα που θα προσπαθήσουμε

να κοιτάξουμε στα μάτια τον Θεό .

Σήμερα

ογδόντα χιλιάδες από τις πιο κοφτερές μας αιχμές ,

θα προσπαθήσουν

να σχίσουν το κουκούλι που μας περιβάλει.

Κάθε μέρα η προσευχή μου ,

για δύο χρόνια ,

θα σπάει σε ογδόντα χιλιάδες κομμάτια

και θα προσπαθεί να βοηθήσει όλους αυτούς τους επιστήμονες

να κάνουν έστω και μία ακόμα σκέψη

ΜΟΝΟ

για το καλό της ανθρωπότητας.

Προσεύχομαι.

Διαφάνιες Σκέψης

"Δεν ελπίζω τίποτα ,δεν φοβάμαι τίποτα ,είμαι ελεύθερος "
Καζαντζάκης.
.
Μετάφραση Τρελού του Χωριού
"Δεν Προσδοκώ τίποτα , δεν φομάμαι Εμένα , έτσι μόνο κερδίζω καθαρή ελεύθερη Σκέψη . "
.
Αρχικά το blog ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι. Μετά έγινε ένα μέσο όμορφής έκφρασης. Στο τέλος όμως έγινε εμμονή. Δύο τρείς ώρες καθημερινά άφηνα την αληθινή μου ζωή να φεύγει από τα χέρια μου , για να στήνω αναρτήσεις και να απαντώ στα γλυκά μηνύματα σας .Άρχισα να προσδοκώ τα μηνύματά σας. Άρχιζα να φοβάμαι αν η επόμενη ανάρτηση θα είναι το ίδιο καλή με την προηγούμενη . Έτσι έχανα την Καζατζακική μου Ελευθερία .Θόλωσαν οι διαφάνειες της σκέψης μου και αιμορραγούσε πολύς άμμος από την κλεψύδρα της ζωής μου.

Αρχικά , σκεφτικά να σταματήσω τελείως όμως ψυχανεμίσθηκα ότι αυτό θα άφηνε ένα επώδυνο καινό έκφρασης στην ζωή μου, και εγώ ,πάντα , από μικρό παιδί , προσεύχομαι στην Αγία Έκφραση , να μας έχει όλους καλά ,να επικοινωνούμε επί του στοίμωνος. Δεν μπορώ να σταματήσω λοιπόν . Όμως συγχωρέστε με ,αλλά οι αναρτήσεις μου θα αργούν και δεν θα μπορώ να απαντώ στα μηνύματά σας ,λόγο έλλειψης χρόνου. Σας θεωρώ όλους φίλους μου . Με τους περισσότερους μπορεί να μην ξαναεπικοινωνήσω ποτέ .Γι αυτό δώστε μου την χαρά,να χορέψω, με τον κάθε ένα από εσάς ξεχωριστά ,αυτό το τελευταίο τάνγκο . Όσοι πάλι θέλετε να μοιραστούμε λίγο χρόνο ,θάλασσα, ήλιο και πολύ συζήτηση πίνοντας έναν καφέ , εκεί έξω , χρησιμοποιήστε άφοβα το e-mail μου . Θα είναι μεγάλη μου χαρά να μοιραστώ Ζωή με ψηφιακούς μου φίλους.

.

.
.

Ακούγεται το liber tango του Astor Piazola

Summer Times

Τι έγινε βρε παιδιά ?
Που πήγαν όλοι ?
.
Και εγω με ενα όνειρο ζω

αλλά δεν κανω και έτσι
.
Πακετάρω κάτι πρόχειρα και έρχομαι . Περιμενετεμενε και μενανε

.
.
Εμείς θα τα ξαναπούμε Σεπτέμβριο .
Αφήνω λίγες φωτογραφίες να τις απολαύσετε με το Summer time της Janis Choplin

Μην παραξενεύεστε .Και το μεζεκλίκι εχει την ..... Θέα του

Sex & Φαντασία

Σε πολλούς ανθρώπους ,η Φαντασία στο σέξ είναι ανύπαρκτη .

.
.
Σε άλλους , είναι Yπερβολική


.
.
Υπάρχουν όμως και κάποιοι που πετυχαίνουν Aκριβώς τις δόσεις .

.

.

Το Αλχημιστικό ερώτημα της ημέρας είναι είναι ,πόση θεωρείτε εσείς ότι είναι αυτή η Δόση ?

.
.
.
.
.
Ακούγεται το άσμα Η παπαδιά

Συντέλεια

Τι είναι η Συντέλεια ;
Είναι το Τέλος των Ύπαρξων
ή μήπως της φαντασίας του Συγγραφέα ;

.
.
Ας παίξουμε ένα παιχνίδι φαντασίας.
Εσείς πώς φαντάζεστε την Συντέλεια ;
.
.
.
.
.
Ακουγεται το The End των Doors.
.
Ταπεινή παράκληση.Συμβιώστε την μουσική και τον λόγο μου της κάθε ανάρτηση ΄γιατί είναι γεννημένα το ένα για το αλλο.

Το καραβάνι του Χρόνου

Ο Χρόνος είναι σαν ένα μεγάλο καραβάνι στην Έρημο των διαστάσεων του Χώρου.


Μαζί του , ταξιδεύουμε και εμείς, με μόνο σακίδιο την Μνήμη μας και μόνο όπλο την Σκέψη μας. Κατεβαίνουμε για λίγο και αρπάζουμε κάτι από την Ύλη. Το χαιρόμαστε ,όμως μόνο για λίγο ,γιατί το καραβάνι προχωρά και δεν ανέχεται άχρηστα βάρη. Αν θέλουμε λίγο ακόμα , και μείνουμε πίσω ,η έρημος του Χώρου θα μας καταπιεί. Έτσι γατζωμένοι στην καμήλα της Πρώτης μας ανάσας , κρατιόμαστε πάνω της ,μέχρι όσο να μας εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μας. Στις οάσεις που το καραβάνι για λίγο σταματά ,εκεί ερωτευόμαστε ,κλαίμε ,γελάμε ,ζούμε και πεθαίνουμε .Εκεί ανάβουμε τα κεράκια των στιγμών μας .Μπροστά στους ναούς της Αγίας Ροής.


Φοβόμαστε και προσπαθούμε να εφεύρουμε έναν δεύτερο χρόνο , μετρήσιμο, ελεγχόμενο .


Όμως ακόμα και αυτή η ανθρώπινη εφεύρεση ,γίνεται άγρια τίγρη της ερήμου που κατασπαράσσει τα όνειρά μας .



Τα μόνα μας φτερά

.

.

.

Ακούγεται το Shpanish Caravan των Doors.

.

Κάθε μου ανάρτηση είναι γεννημένη μαζί με την αντοίστιχη μουσική . Πρέπει να βιωθούν και τα δύο μαζί.

Ιουλία

Δεν έχω καταλάβει ποτέ γιατί τους μήνες του έχουμε ονομάσει με ανδρικά ονόματα. Εμένα ας πούμε ,ο Ιούλιος, ο πιο ζεστός μήνας του χρόνου, μου θυμίζει περισσότερο …. Ιουλία. Μια τριανταπεντάχρονη γυναίκα γεμάτη ταπεραμέντο και έντονο ερωτισμό . Με μακριά μαύρα μαλλιά , χυμώδη ,με σαρκώδη χείλη και αισθησιακές κινήσεις.

Γυναίκα που θα μπορούσε κάλλιστα να γίνει super porn star, όμως επέλεξε να γίνει Ντίβα. Ντυμένη πάντα άψογα , σε ένα κατά τα άλλα σεμνό ντύσιμο , να αφήνει μικρά … καινά που να φαίνονται κάποια μέρη του γυμνού της κορμιού.

Η Ιουλία , περνάει αργά ,δίπλα από όλους εμάς που εργαζόμαστε . Μας φλερτάρει με τα καυτά μαύρα της μάτια,κι όμως μένει παντα απρόσιτη , καταδικάζοντας την φαντασία μας να ζει μια κόλαση . Τα κορμιά μας να λιώνουν από την πυρωμένη αύρα της, και οι αισθήσεις να λυγίζουν από το φορτίο των φαντασιώσεων . Και αν κάποιος καταφέρει να ξεφύγει από τις επαγγελματικές του ευθύνες, μαγεμένος από την γοητεία της, και να την φλερτάρει , αυτή να του προσφέρει μια πυρωμένη συντροφιά

που θα ανακουφίζεται μόνο αν καταφέρει να διεισδύσει πιο βαθιά , στην γαλάζια ,μέσα της ,θάλασσα .

Όμως μόνο για λίγο ,γιατί η δίψα γι αυτήν , δεν ξεπερνιέται ποτέ , οσοι ... μήνες κι αν περάσουν .
.
.
.