Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

Σταυρωσων μεν , Ανα(Κατέ)Στησων δε .


Παντου σταυροι .
Γεμίσαμε συμβολα βασανισμού 
και θανατου του Χριστου . 
Προσευχόμαστε σε αυτα που τον πονεσαν 
και τον σκοτωσαν . 
Μετα πινουμε το αιμα του 
και τρώμε την σαρκα του .
Ουτε οι δήμιοι του δεν το εκαναν αυτο .


Κανουμε τον ... Σταυρό μας .
Φτιαχνουμε κάθε φορά με τα χερια μας
τον δικο μας σταυρό .
Για να σταυρωσουμε εκεί ,
τον προσωπικό μας Χριστό ,αραγε ; 
Ή μήπως τον Χριστό των ανθρωπων 
που κάποτε μας αγάπησαν ;


Καθόμαστε με τις ώρες στις εκκλησιες 
και μοιρολογουμε τον θανατο του , 
περιμένοντας την Ανασταση του θεανθρωπου 
για να ... παμε να φαμε μαγειρίτσα . 

Πότε θα δώ μια κοινωνια που να μην ειναι κοιλιόδουλη ; 

Ποτε θα ζήσω σε μια κοινωνια 
που δεν θα χρειαζεται τα συμβολα του βασανισμου  
να τα φορά στο λαιμό της 
και να τα συμβολιζει με την κίνηση του χεριου της ;

Πότε θα δω μια κοινωνία που θα αγαπά τον θεο 
χωρίς να χρειαζεται μπαμπούλες 
και χρυσοπληρωμένους μεσάζοντες ;

Υποψιαζομαι πως οσο μεγαλωνω τοσο περισσοτερο του μοιαζω του Καπετάν Φουρτουνα του Καζαντζακη 



Να για εμένα , τι ειναι ο Χριστός .
Ενα κόκκινο λουλούδι ήταν , 
οπως είμαστε όλοι μας 
που προσπάθησε να ανθίσει 
μεσα απο τα συρματοπλέγματα 
των κοινωνικών απαγορεύσεων , 
των φόβων , 
της πείνας 
και της Δουλείας .

ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕ .

ΕΜΕΙΣ ;


Κοιτάζουμε να σταυρώσουμε τους άλλους 
και όταν δεν βρίσκουμε κανενα 
να μας αγαπά αρκετά ώστε να σταυρωθει για εμας
τότε σταυρώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό.
Τελικά , μήπως ο αληθινός Χριστός της ανθρωπότητας ,
ο Μεσσίας που μας άξιζε ,
ηταν ο ΒΑΡΑΒΒΆΣ ; 





Προ-Βληματικές ΣημειΏσεις ενος τρελού, στο ΑγριοΛόγιο 2016

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου