Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

Οταν ο Κρόνος συνάντησε την Ρέα



Ο Χρόνος 
είναι σαν ένα μεγάλο καραβάνι 
στην Έρημο των διαστάσεων του Χώρου.


Μαζί του , 
ταξιδεύουμε και εμείς, 
με μόνο σακίδιο την Μνήμη μας 
και μόνο όπλο την Σκέψη μας. 

Κατεβαίνουμε για λίγο 
και αρπάζουμε κάτι από την Ύλη. 

Το χαιρόμαστε ,
όμως μόνο για λίγο ,
γιατί το καραβάνι προχωρά 
και δεν ανέχεται άχρηστα βάρη. 
Αν θέλουμε λίγο ακόμα , 
και μείνουμε πίσω ,
η έρημος του Χώρου θα μας καταπιεί.



Έτσι ,
γατζωμένοι στην καμήλα της Πρώτης μας ανάσας , 
κρατιόμαστε πάνω της ,
μέχρι όσο να μας εγκαταλείψουν οι δυνάμεις μας. 

Στις οάσεις που το καραβάνι για λίγο σταματά ,
εκεί ερωτευόμαστε ,
κλαίμε ,
γελάμε ,
ζούμε και πεθαίνουμε .

Εκεί ανάβουμε τα κεράκια των στιγμών μας .

Μπροστά στους ναούς της Αγίας Ροής.

Φοβόμαστε 

και προσπαθούμε να εφεύρουμε 
έναν δεύτερο χρόνο , 

μετρήσιμο, 

ελεγχόμενο .

Όμως 
ακόμα και αυτή η ανθρώπινη εφεύρεση ,
γίνεται άγρια τίγρη της ερήμου 

που κατασπαράσσει τα όνειρά μας .


Τα μόνα μας φτερά


Γιατί μπροστά στην Ενωση του Τιτάνα Κρόνου και της τιτάνιδας Ρέας ,

μπροστά στον έρωτα του παντοκράτορα Χρόνου και της Αγίας Ροής ,


μόνο ενα πράγμα μένει αναλλοίωτο .

Η ΕΝΈΡΓΕΙΑ ,

δηλαδή 

Η ΝΌΗΣΗ ΤΟΥ ΘΕΟΎ 


Τι αλήθεια είναι όμως ,
ολόκληρη η πολύτιμη ζωή του καθενός μας 
με τα μνημειώδη εργα του εγωισμού 
και ενος βιου γεματου κομπασμο για το Φαίνεσθαι, 
στην Μνήμη του Θεού ; 
Τίποτε άλλο από μια στιγμιαία ανάμνηση .


Γι αυτο ας ... ξεκαβαλάμε σιγα σιγα
απο το πυρινο αρμα της αυτοθεοαφροσύνης μας 


.

.
.

Προ-Βληματικές ΣημειΏσεις ενος τρελού, στο ΑγριοΛόγιο 2016

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου