Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

(Ε)Ιππεύοντας (σ)το Μ- Άτι της Κατ- Αιγίδας


Ήταν πάντα βέβαιο στην ζωή μου , 
πως όσο πιο βαθιά στο μάτι της καταιγίδας ταξίδευα , 
τόσο λιγότεροι ανθρωποι αντεχαν να στέκονται δίπλα μου . 

Βέβαια , δεν τους αδικώ . 
Οι περισσότεροι ανθρωποι είναι σαν τα αγρια ζώα . 
Πιστευουν μονο αυτό που βλέπουν 
και φοβούνται αυτό που δεν βλέπουν .
Τρομάζουν και κρύβονται στις φωλιές τους , 
με τον πρώτο κεραυνο 
ή στριμόχνονται μεσα σε ενα κοπάδυ ανθρωπων , 
νοιωθωντας εκει , την πιο ψευτικη ασφάλεια από όλες . 



Ομως , τι να τον κάνω έναν συνοδοιπόρο,
που δεν ξέρει να στέκεται όρθιος στην βροχή ;
Που δέν μπορεί να καταλάβει πως η Αγάπη ,
Υπήρχε-υπάρχει(δεν εχει χρόνο η αγάπη ) , 
μόνο στις καρδιες που εχουν την δύναμη της Συγχώρεσης .
Ολες οι άλλες μορφές της , 
είναι απλές αψυχες κούκλες που εφτιαξε ο Φόβος ,
για να παίζει χαρούμενη 
η αγαπημενη του παιδουλα Ανασφάλεια 
και που όταν τις χαλάει , 
τις πετάει και του ζητάει άλλες ... Αγάπες ,
πιο δελεαστικές .  
  

Τι να τον κάνω έναν συνοδοιπόρο,
που δεν πιστεύει στους στόχασμους και στις σκέψεις μου , 
στα οραματα και στον αγώνα μου ; 
Οταν δεν συντροφεύει την βαθιά μου ανάγκη 
να ανοιξω δρόμο μέσα στο Άγνωστο ,
για να φτάσω στο ματι της καταιγίδας , 
αλλα παρασύρεται απο τον φόβο του 
και τις γνωμες ανθρωπων που εχουν μαθει να μετρουν την ζωή ,
μονο μεχρι εκει που βλέπουν ;

Εμπιστοσύνη. 
η Επι της Πιστης οσύνη δηλαδη 
Η διαδικασία του να πιστεύω σε κάποιον . 
Να το κλειδί για να ελευθερώσει τους ορίζοντες δυο ανθρώπων.

Να και ο πιο σιγουρος δρόμος ,
προς την μοναξιά των Αντ-Αισθησεων του Φωτός . 
Ισως , γιατι το πιό αγνο φώς ,
είναι αυτο της αστραπής ,
όταν γεννιεται άξαφνα ,
μεσα απο την μητρα του Απολυτου Σκότους .



Προ-Βληματικές ΣημειΏσεις ενος τρελού, στο ΑγριοΛόγιο 2016

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου