Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

Εικοσιοκτωβριανές και άλλες Διαβολές


.
Γεγονότα
όπως ο πόλεμος,
η πείνα
ο διωγμός
καθώς και τα αντίστοιχα
σε προσωπικό επίπεδο
που είναι
ο έρωτας
η ανάγκη
ο χωρισμός,
οτιδήποτε εμπεριέχει θάνατο ,
η ανθρώπινη καρδιά
δεν το αντέχει .
Ετσι
η Μνήμη ,
αυτή η Αρχαία Τιτάνιδα,
το παίρνει στην αγκαλιά της .
Το βυζαίνει από το στήθος της .
Γιατί κάποια στιγμή ,
πρέπει ατόφιο αυτό το βίωμα
να ανακαλεσθεί ,
για να προστατεύσει τον δημιουργό του
από νέα λάθη .
Και αυτή το ξέρει .
Όμως ο Νους
που δεν αντέχει τις Αλήθειες των Λαθών του ,
αλλοιώνει ,
εξωραϊζει ,
και καλεί εν τέλει
τον Άρχοντα της Διαβολής
για να διαβάλλει τις μνήμες .
Να είναι πιο ανεκτές για τους εγωϊσμούς μας.
Εγωϊσμούς που τόσο ευκολα εμείς
εχουμε μετονομάσει σε ... Ανάγκες μας.

Και έρχονται νεες γενιές ,
που εχουν διδαχθεί την ιστορία εξωραϊσμένη ,
από βιβλία που γράφτηκαν
για να κοιμίζουν συνειδήσεις ,
και από την Μαμα τηλεόραση
που εχει αντικαταστήσει
την γονεϊκή νουθεσία.

Οσοι γνώρισαν παπούδες και γιαγιάδες
που εζησαν εκείνα τα χρόνια ,
μεσα στα μάτια τους είδαν την αληθινή ιστορια
αυτόυ του τόπου ,
καθώς και όσοι δεν έμειναν
στα στεφάνια στις παρελάσεις
και τις επικές φαμφαρολογίες της ημέρας,
αλλά διάβασαν πίσω από την ιστορία .


Το ίδιο όμως πρέπει να γίνεται
και με οτιδήποτε παλαιό αγγίζουμε
για να το ... αλλάξουμε
έτσι ώστε να ταιριάζει στην ... ψυχολογία μας .
Ας το κάνουμε ,
από την ιστορία των πολέμων,
τα στεγάσματα των αρχαίων μνημείων ,
μέχρι τα ... τραγούδια .
Ομως πρίν ,
πρέπει να έχουμε αγαπήσει το πρωτότυπο,
να έχουμε βιώσει τον λόγο που γεννήθηκε,
γιατί μόνο αυτό μας ενώνει με το παρελθόν .
Με το Πνέυμα
των ανθρώπων που έφυγαν ,
και την αγάπη τους για
τους αγέννητους ... εμας.
.
.
http://www.youtube.com/watch?v=rfhrhITARBU&feature=related

Υπάρχουν μερικές φορές ,
που οι διασκευές γίνονται με αγάπη .
Ομως δεν πρέπει να ξεχνάμε και το πρωτότυπο.

http://www.youtube.com/watch?v=L4_uzI939ug&feature=related
.
.
.

Περι Γραφής Φωτός

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Για Μένα

Η Φωτό Μου
«Με ρωτάς το πως γίνηκα τρελός.Να πως:Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πώς όλες οι μάσκες μου είχαν κλεφτεί-κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και είχα φθείρει μες σε εφτά ζωές-τότες έτρεξ'αμασκοφόρετος μές' από τους ανθρωπόβριθους δρόμους κραυγάζοντας: "κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες". Άντρες,γυναίκες,με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους σκιαγμένοι από μένα. Κι όταν έφτασα στην αγορά ένας νιός σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε: "είναι τρελός". Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρύσω΄ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά, ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο και η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα. Και μέσα σε έκσταση φώναξα: " ευλογημένοι οι κλέφτες που 'κλεψαν τις μάσκες μου". Έτσι γίνηκα τρελός. Και βρήκα και τα δυό τους: λεφτεριά και σιγουριά,μέσα στην τρέλα μου΄τη λεφτεριά της Μοναξιάς,τη σιγουριά της ακαταληψίας,γιατί όποιοι μάς καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας. Μα, άς μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου.Ακόμα κι ένας κλέφτης, φυλακωμένος,είναι ασφαλισμένος από έναν άλλον κλέφτη". Χαλίλ Γκιμπράν