Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2008

Ήρωες παραμυθιού ... αγνοούνται

Τυχαία , με έφερε ο δρόμος τις προάλλες από ένα πολύ απομακρυσμένο μέρος της Αθήνας ,σε σχέση με αυτό που ζώ.
Ένα μέρος που είχα 20 χρόνια να διαβώ.
Εκεί θυμήθηκα ένα ερωτευμένο αγοράκι που περίμενε πώς και πως να έρθει η μέρα που θα πάει στα αγγλικά.
Θυμήθηκα μια μικρή πλατεία , ένα μοναχικό παγκάκι που λύγιζε από τον πόνο ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, και μία συστολή που κράταγε δέσμια βαθιά λόγια αγάπης.
Θυμήθηκα ένα άγαλμα που κρυφοκοιτάζε τα όμορφα μάτια ενός κοριτσιού που καθόταν δίπλα μου,έτοιμο να ανθήσει την ευαίσθητη φύση του στα χείλη μου ,αλλά πάντα κάτι το εμπόδιζε.
Μετά περνώντας ο καιρός θυμήθηκα μια νεαρή γυναίκα που είχε τόση δίψα για εμπειρίες.
Και πως να κρατήσεις μιαν αγρία θάλασσα στα χέρια σου?
Μια θάλασσα που θέλει να ταξιδεύσει και δεν βλέπει παρά μόνο αυτή της την ανάγκη.
Πως να μην πνιγείς προσπαθώντας να μην την φυλακίσεις και να μην την πονέσεις ?
Η θάλασσα απλώθηκε .
Στο ταξίδι της ,έζησε περισσότερα από αυτά που δεν θα ήθελε να ζήσει και πολύ λιγότερα από αυτά που ονειρευόταν.
Τώρα ,όπως μαθαίνω από τα αλάνια ανέμους ,η θάλασσα αυτή, έγινε μία λασπωμένη στατική λίμνη. Όμως .... γαλήνεψε .
Έγινε μήτρα για να πάρει την πρώτη της ανάσα μια άλλη ζωή .
Τώρα ,το παγκάκι που ένοιωσα την πρώτη της αλμύρα ,δεν είναι πια εκεί, και το άγαλμα είναι σπασμένο πεταμένο σε κάποια αποθήκη.
Τώρα τον χώρο του πρώτου μου έρωτα ,τον πατάνε βιαστικοί επιβάτες του τρένου.
Τώρα ,δεν υπάρχει πια καμία εικόνα να μου θυμίζει αυτήν την θάλασσα που κρατούσα κάποτε στην αγκαλιά μου.
Τώρα , το ευαίσθητο αγόρι ,έχει γίνει ένας αξιοσέβαστος σκληρός επιχειρηματίας που δημιουργεί με τα χέρια του και με την λογική του ,και το όμορφο κορίτσι έχει γίνει μια καταστηματάρχης σύζυγος και μητέρα που τα όνειρα της είναι μόνο πια ,αυτά της οικογένειας της.
Αν κάποιες φευγαλέες στιγμές μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη να ξανασυναντήσω αυτό το κορίτσι ,ήταν μόνο γιατί ήθελα να κοιτάξω βαθιά στα μάτια της ,μήπως ξαναδώ πάλι εκείνη την θάλασσα
Για να σιγουρευτώ ότι όλα όσα θυμάμαι ότι έζησα ,δεν ήταν ένα παραμύθι.
Γιατί όλα τα άλλα έχουν, από πολλούς καιρούς πριν ,αλλάξει.
.
Έτσι, για να σας θυμίσω ένα γλυκό παραμύθι (ίσως και το δικό σας), που οι ήρωες του .... αγνοούνται :)

9 σχόλια:

κρασι και νερο στα ονειρα μας είπε...

ειναι γλυκες αυτες οι θυμησες!!!!!!

"ζαχαρούλα.." είπε...

κοίτα σύμπτωση καλέ μου... σήμερα συνάντησα τελείως τυχαία , δύο μάτια που κάποτε σήμαιναν πολλά... δεν με είδε και συνέχισε το δρόμο του.. γυρίζοντας σπίτι και με την καρδιά μου να χορεύει, έψαξα στο συρτάρι μου.. άνοιξα ένα κουτάκι και αγάπη πλημμύρισε το δωμάτιο..
διάβαζα και ξαναδιάβαζα... πήγα πίσω.. θυμήθηκα.. βούρκωσα.. γέλασα.. και μετά σιωπή....

και τώρα βρίσκομαι στον κήπο σου..τυχαία.. με ανάλογες αναμνήσεις......

Νεράιδα της βροχής είπε...

ξέρεις...τα παραμύθια ζουν πάντα στην καρδιά μας...

και κάθε φορά που τα αναπολούμε ή τα ξαναδιαβάζουμε, βρίσκουμε κάτι διαφορετικό που έχουν μέσα τους να μας πουν...

...γιατί κι εμείς, τα βλέπουμε με άλλη ματιά με το πέρασμα των χρόνων...

φιλιά βρόχινα...

Cassiel είπε...

Πολυ ωραια η αναρτηση σου τρελλε μου, ειναι ομορφο και γλυκο αυτο που εκανες. Πιστευω οτι ειναι πολυ καλο να πηγαινουμε και να βλεπουμε απο που ηρθαμε, ετσι πιστευω οτι μπορουμε να δουμε που πηγαινουμε, αφηνωντας το παρελθον πισω και κοιτωντας μπροστα, κατι που ξερω οτι κανεις. Ο αγνωστος ηρωας του παραμυθιου του δικου μου ημουν εγω....καπου ειχα χασει τον εαυτο μου και προσφατα τον ξαναβρικα, ηταν οντως οπως τον θυμωμουνα, αλλα μερικα πραγματα ηταν τοσο διαφορετικα, strange huh?? Να εισαι παντα καλα...και να μας φερνεις τοσες γλυκες αναμνησεις...

ποντίκι είπε...

Καλό χειμώνα....ευχομαι...
Και ήρθα να σε καλέσω σε παιχνίδι.
Πέρνα μια βόλτα.
Σε φιλώ.

Trellos_tou_xoriou είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Trellos_tou_xoriou είπε...

Ναι είναι γλυκές αυτές οι θύμισες Κρασί και Νερό στα όνειρά μας , και όταν συνεχίζουν να ζουν στην καρδιά μας έστω και σαν παραμύθια Νεράιδα της Βροχής,συνεχίζουν να μας πονούν Ζαχαρούλα μου , έτσι μονο όμως μπορούμε να δούμε την πορεία μας . Πόσο εξελιχθήκαμε και ότι δεν μας αξίζει πια αυτό . Έτσι μονο ορίζουμε το μέλλον μας Cassiel. Ευχαριστώ όλους σας για τα όμορφα σχόλια , και εσένα ποντίκι που με προσκάλεσες σε παιχνίδι. Εννοείται πως θα έρθω .

ΗΛΙΑΧΤΙΔΑ είπε...

Τόσο μα τόσο υπέροχο!!!!!!!!!
Έχω όμως μια απορία & δεν μπορώ να μην την εκφράσω: η δική σου αντίστοιχα "θάλασσα" δεν έχει αλλάξει νομίζεις;;;

Trellos_tou_xoriou είπε...

Hliaktida mou , latreuo tin thalassa giati oi ugres tis roe's exoun to baptisma tis idias tois ZOIS . Tin Allagi. Ola allazoun eitai to theloume eitai oxi . Perissotero omos apo auta ,allazoume emeis. Auti einai i omorfia.

Προ-Βληματικές ΣημειΏσεις ενος τρελού, στο ΑγριοΛόγιο 2016

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου