Τρίτη, 31 Αυγούστου 2010

Ταξιδεύοντας ...

... στα υγρά χρώματα και
στο αέρινο φως του ήλιου της Ελλάδας ,
που σε κάποια τοπία
ριζώνει και γίνεται
άλλοτε δέντρο
άλλοτε βράχος
άλλοτε χαμόγελο
άλλοτε σκληρό άγγιγμα
από τραχιά πονεμένα χέρια,
τούτα τα τοπία της Ελλάδας αγαπώ.
Εκεί που έχει ριζώσει φως.
Γιατί μονο εκεί
ανθίσουν Ηλιοι.
Και όταν γυρίζω
μαγεμένος από τέτοια τοπία,
ανθρώπων και τόπων ,
πάντοτε μου έρχεται στον νού
αυτό το τραγούδι.



Η βελόνα του πεύκου το χέρι μου τρύπησε

.
μια σταγόνα βροχής με τη γεύση του ιδρώτα

.
είναι η θάλασσα μωβ και χαλίκια τα κύματα

.
τα νερά τρέχουν πράσινo μες το γαλάζιο

.
Τα νησιά είναι ακόμα ταγμένα στη θέση τους

.
εκκλησιές ανεμίζουν στη δύση του ήλιου

.
τα ηφαίστεια στέκουν βουβά και αφουγκράζονται

.
των αρχαίων ναών τις πεσμένες κολώνες

.
Τρεχαντήρι ο αέρας χαράζει τα σύνεφα

.
και στο άβυσσο μαύρο που η νύχτα υψώνει

.
ένα φως κουρελάκι μου φέγγει

.
.


και γω...
ταξιδεύω...
και αντέχω...
και ξέρω καλα...
ποια γλώσσα μιλάω...
ποια γλώσσα παλιά...
ποιον ήλιο πιστεύω...
και ποιαν αγκαλιά.
.
.
Τα χωριά με τ' αρχαία λαμπρά τους ονόματα

.
ξαγρυπνούν και καπνίζουν και λένε τραγούδια

.
τα κορμιά των σταριών στο βοριά ταλαντεύονται

.
στη οθόνη τους σύμπαντος άσβηστοι φάροι

.
Οι μεγάλοι γκρεμοί τα πουλιά και τα θαύματα

.
στων παιδιών τη παλάμη αντηχούνε και ανθίζουν

.
και χιλιάδες αστέρια τα αμέτρητα ποιήματα

.
μαύρη άμμος οι λέξεις και μαύρα φεγγάρια

.
Ιστορούν την απόχη του χρόνου του άσπλαχνου

.
και στις πόλεις που αγόρια φιλούν τα κορίτσια τους

.
ένας σκύλος το χώμα μυρίζει


.
.
και γω.....
ταξιδεύω....

και αντέχω ....
και ξέρω καλα...
ποια γλώσσα μιλάω....

ποιαν άγια λαλιά .... ποιον ήλιο πιστεύω...
και ποιαν αγκαλιά...

.
.
Ο αρχάγγελος βγαίνει ξανά στο μπαλκόνι του

.
όλα έχουν συμβεί κι όμως λάμπουν καινούρια..."

.
.
.

8 σχόλια:

Sweet truth! είπε...

Εγώ τα βλέπω και νούρια μέσα από τις λέξεις σου, που τόσο όμορφα τα χαρακτηρίζουν και τα περιγράφουν όλα...
Συνέχισε να ταξιδεύεις, έχει μεγαλύτερη αξία απ' όσο μπορεί κανείς να φανταστεί...

Τρελός του Χωριού είπε...

Ax sweet truth μου
Η δικιά μου γλυκιά Αλήθεια είναι αυτή .
Να ταξιδεύω
Μέσα από βλέμματα
μέσα από χαμόγελα
μέσα από τοπία .
Σε μια γωνία του σαλονιού μου
έχω ένα κομποσκοίνι
και ένα μεγάλο ραβδί από φοίνικα
που χρησιμοποιούσαν
πριν χιλιάδες χρόνια
οι προσκυνητές.
Το είχα σκαλίσει εγώ
πρίν πολλές εποχές
και το έχω πάντα εκεί
να μου θυμίζει
πως
ΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΔΡΟΜΟΣ

Φιλί

kakia_p είπε...

Απορώ πως άργησα να έρθω!...
Μη μου έφυγες!..
Μην σου τελειωσε το χρωμα..
ελαααααααααα...
θελω..
θελω..
θελω..

Δωσε παραταση στο φως που λαμπει ανεξοδα στο βραδινό ουρανο...
στη θαλασσα που κουραζει το κύμα της στο βράχο του κορμιού μαςπο υ αντεχει περισσοτερα απ'όσα νομίζει...

Σε παρακαλώ..
μεγαλωσε το ποίημα να χωρεσει την λαχτάρα μου για Ταξιδια!!!!..

να γυρίσουμε τον κοσμο..
τη Γη...
να αγγίξουμε τα όρια του Συμπαντος και το Θεό μέσα μας....

ελα....

Τρελός του Χωριού είπε...

Μια σταγόνα φως μου έμεινε
Την έκρυψα στα μάτια σου,
αφού μου το ζητάς ,
για να ταξιδεύει το βλέμμα σου
όπου και το δικό μου.
Μονάχα
πρόσεχε
μην δακρύσεις
σε τούτο το ταξίδι ,
κυλίσει η σταγόνα
και την κλέψει
η Μεταίωρη Πτώση

Katerina είπε...

ταξίδεψα και εγώ μαζί σου σήμερα...

σ΄ευχαριστώ!

Τρελός του Χωριού είπε...

Και εγώ σε ευχαριστώ Κατερίνα μου
για την γλυκύτητα των λόγων σου.

Φωτεινό φιλί

efi είπε...

Τόσα χρώματα και χρωματιστές λέξεις. Πολύ όμορφο

Τρελός του Χωριού είπε...

Σε ευχαριστώ
με όλα τα χρωματα της καρδιάς μου
Εφη μου.
:)

Προ-Βληματικές ΣημειΏσεις ενος τρελού, στο ΑγριοΛόγιο 2016

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου