Παρασκευή, 30 Ιουλίου 2010

Πύρινες Σταγόνες Καλοκαιριού εσταξαν στα χείλη μου






Το καλοκαίρι,
είναι μια όμορφη γυναίκα
που μπαίνει στην ζωή μας
διακριτικά.
Σχεδόν απόμακρα.
Καλυμμένη,
από πάνω έως κάτω,
αρχίζει να λικνίζεται.
Σιγά σιγά,
να πλησιάζει
όλο και περισσότερο,
εμάς,
που είμαστε δοσμένοι
στις μίζερες ζωές μας,
Μας κρατά η ομορφιά της ,
αιχμάλωτο το βλέμμα .
Μια ομορφιά,
που όλο και περισσότερο
αποκαλύπτεται,
μέχρι που
κρατά μόνο,
τα απαραίτητα .
Η όψη της γεννά λαγνεία,
ενώ η αμαρτία,
ερπεται ,
σαν φίδι
στο κορμί της .
Μας προστάζει
να ταξιδέψουμε μαζί της.
Να ξεφύγουμε
από την μικρή μας πραγματικότητα
και να μεταλάβουμε
από τα χείλη της,
λίγες σταγόνες ονείρου.
Πλησιάζει πολύ κοντά
Πυρώνει τις αισθήσεις μας.
Παίζει με τις ανάγκες μας .
Στάζει της ηδονή της Ελευθερίας
στις σκέψεις μας.
Ελευθερία από τα πάντα.
Αυτή την δίψα της Ελευθερίας
για τα πάντα
.
.
http://www.youtube.com/watch?v=UYxxgvA8rlM.
.
.
Εμένα,
η ... καλοκαίρι,
εχει πλησιάσει τόσο κοντά
τα χείλη της στα δικά μου,
που
ορίζει πιά τις αισθήσεις
και τις σκέψεις μου.
Γεύομαι σχεδόν
την υγρή της ανάσα .
Είναι πιά αργά
να της αντισταθώ .
Παραδίδομαι λοιπόν,
στην Αρχιέρια των Αισθήσεων .
και όπως καταλαβαίνετε,

δεν περιγράφω άλλο .

;)


.
.
.
.
http://trellostouxoriou.blogspot.com/2010/07/blog-post_30.html

Περι Γραφής Φωτός

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Για Μένα

Η Φωτό Μου
«Με ρωτάς το πως γίνηκα τρελός.Να πως:Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πώς όλες οι μάσκες μου είχαν κλεφτεί-κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και είχα φθείρει μες σε εφτά ζωές-τότες έτρεξ'αμασκοφόρετος μές' από τους ανθρωπόβριθους δρόμους κραυγάζοντας: "κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες". Άντρες,γυναίκες,με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους σκιαγμένοι από μένα. Κι όταν έφτασα στην αγορά ένας νιός σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε: "είναι τρελός". Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρύσω΄ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά, ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο και η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα. Και μέσα σε έκσταση φώναξα: " ευλογημένοι οι κλέφτες που 'κλεψαν τις μάσκες μου". Έτσι γίνηκα τρελός. Και βρήκα και τα δυό τους: λεφτεριά και σιγουριά,μέσα στην τρέλα μου΄τη λεφτεριά της Μοναξιάς,τη σιγουριά της ακαταληψίας,γιατί όποιοι μάς καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας. Μα, άς μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου.Ακόμα κι ένας κλέφτης, φυλακωμένος,είναι ασφαλισμένος από έναν άλλον κλέφτη". Χαλίλ Γκιμπράν