.
.
Σιωπή κρατώ,
κοιτάζοντας τα μάτια σου ,
να μην ταράξω
την κρυστάλλινη επιφάνεια
της θάλασσας,
που αντέχει μεσα τους .
Χωρίς ορίζοντες .
Μια θάλασσα φτιαγμένη
από μια χούφτα άμμο ,
που κλέψαμε μαζί ,
θυμάσαι ;
απ' την κλεψύδρα του θεού.
Και ενα κοχύλι ,
που μας έδωσε σαν τιμωρία
για να ορίζει ως προσδόκιμο ,
τον ήχο
της αυταπάτης της.
Κραυγή κρατώ,
δουλεύοντας σκληρά
το πύρινο αλέτρι των Ηδωνών
για να οργώνω τις αισθήσεις σου .
Και όμως.
Περίμενα να ανθίσει Φως,
από τις πληγές που έσπειρε η ανάσα μου
και πότισε το βαθύ σου "Ναι" .
Αυτό το πνιγμένο στα χείλη ,
λίγο πρίν στάξει σαν "Ισως" στην Καρδιά.
Εσένα ... ,
δεν κρατώ.
Ίσως γιατί οι χούφτες μου
είναι γεμάτες απο Αλήθειες .
Γι αυτό και δεν σε κράτησα ποτέ .
Γιατί αν σε όριζα
θα χανες τα φτερά σου ,
και εγώ τον ουρανό μου.
Σώπασε τώρα και άκου .
Οχι εμένα .
Τα αστέρια που στάζουν Φώς.
Μικρές σταγόνες "Μη"
που ραγίζουν το "Οχι" της Νύχτας.
Σωπα και άκου .
Οχι εμένα .
Την βαριά ανάσα της Γής
καθώς γεννά Ζωή .
Το πρώτο τραγούδι ,
αρώματα ψιθυριστά ,
των ανθισμένων υπάρξεων.
Ακου .
Οχι εμένα .
Τα συναισθήματα ,
που λέγονται πίσω από τα λόγια .
Οι κραυγές πίσω από τα βλέμματα
Τα ραγίσματα της ψυχής
πίσω από τα αγγίγματα
Και όταν μάθεις
να ακούς την Σιωπή ,
μέσα σε όλα αυτά ,
τότε θα μάθεις να ακούς
και εμένα
.
.
.
.
.
Από την Συλλογή μου
