Σάββατο, 4 Ιουνίου 2011

ΠΡΟΠΟΣΗ ....

... ΣΕ ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΓΕΝΝΙΈΤΑΙ ΣΤΙΣ ΜΈΡΕΣ ΜΑΣ ,
ΓΎΡΩ ΜΑΣ ,
ΔΥΠΛΑ ΜΑΣ .
http://www.youtube.com/watch?v=QLRBII7HubM&feature=related

...στη μέρα που τα μάτια ανοίγουν ύστερα απο αιώνες

και βλέπουν καθαρά την αιτία των πραγμάτων


...στην ανάταση των απλών ανθρώπων στο ύψος της ψυχής τους
και της παραδόσης


...στον ανώνυμο που μεταμορφώνεται σε ήρωα


όταν οι επώνυμοι "σωφρόνως" σιωπούν


...στις διάνοιες τις αυτόφωτες και αυτοφυείς


που αδιαφορούν στις παλίρροιες των καιρών


...στην πρώτη εξουσία που δε θα φοβηθεί την παιδεία


...στο κράτος που δεν αναπαράγεται χωρίς την άδειά μας


...στην κοινωνία που αναγνωρίζει οτι ειναι εφεύρεση υπό δοκιμή


...στους ανθρώπους που επιτέλους εννοούν όταν η φύση εκδικείται


...στην ελπίδα των παιδικών ονείρων να επιζήσουν των ενήλικων φιλοδοξιών τους


...στην αγάπη που δεν υπόσχεται


...στη θυσία που αγιάζει την αμαρτία


...στο θάνατο που σβήνει τα λάθη


...στην ώρα που συναντάς ζωντανή την κοινή μνήμη


...στην φοβερή στιγμή που οι έλληνες συμφωνούν


...σε ότι αισθανθήκαμε ότι αγαπήσαμε ότι πιστέψαμε


ότι προδώσαμε ακόμα κι αν τώρα μας φαίνονται όλα τελείως απίστευτα

.
  • .
  • ΓΙΑΤΙ ΟΠΟΥ Η ΛΟΓΙΚΗ ΣΟΥ ΛΕΕΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ,
  • ΝΑ ΑΚΟΥΣ ΜΟΝΟ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ
ΠΟΥ ΕΒΛΕΠΕ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΟΛΥ ΜΑΚΡΥΤΕΡΑ ,ΚΑΙ ΣΟΥ ΕΧΕΙ ΠΆΝΤΑ ΦΥΛΑΓΜΈΝΑ ΤΑ ΦΤΕΡΆ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΣΟΥ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑ ΔΩΣΕΙ ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΜΑΘΕΙΣ ΝΑ ΖΗΤΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ
ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΓΩΙΣΜΌ ¨Η ΤΟ ΑΤΟΜΙΚΟ ΣΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ,
ΒΟΗΘΕΙΑ

ΚΑΙ ΆΛΛΟΤΕ ΜΠΉΚΑΝ ΑΝΙΚΗΤΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΧΏΡΑ
ΟΜΩΣ ΤΟΥ ΝΙΚΉΣΑΜΕ

HTTP://www.youtube.com/watch?v=mZVfZSPbiwg&feature=related

Περι Γραφής Φωτός

Συνοδηπόροι

Αρχειοθήκη ιστολογίου

Για Μένα

Η Φωτό Μου
«Με ρωτάς το πως γίνηκα τρελός.Να πως:Μια μέρα, καιρό, καιρό πριν γεννηθούν πολλοί θεοί, ξύπνησα από βαθύ έναν ύπνο κι ανακάλυψα πώς όλες οι μάσκες μου είχαν κλεφτεί-κι οι εφτά μάσκες που είχα φτιάξει και είχα φθείρει μες σε εφτά ζωές-τότες έτρεξ'αμασκοφόρετος μές' από τους ανθρωπόβριθους δρόμους κραυγάζοντας: "κλέφτες, κλέφτες τρισκατάρατοι κλέφτες". Άντρες,γυναίκες,με περιγέλασαν και κάποιοι τρέξανε στα σπίτια τους σκιαγμένοι από μένα. Κι όταν έφτασα στην αγορά ένας νιός σκαρφαλωμένος σε μια στέγη φώναξε: "είναι τρελός". Σήκωσα τα μάτια να τον αντικρύσω΄ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο για πρώτη φορά. Για πρώτη φορά, ο ήλιος φίλησε το γυμνό μου πρόσωπο και η ψυχή μου φλογίστηκε από αγάπη για τον ήλιο και δεν ήθελα τις μάσκες μου πια τώρα. Και μέσα σε έκσταση φώναξα: " ευλογημένοι οι κλέφτες που 'κλεψαν τις μάσκες μου". Έτσι γίνηκα τρελός. Και βρήκα και τα δυό τους: λεφτεριά και σιγουριά,μέσα στην τρέλα μου΄τη λεφτεριά της Μοναξιάς,τη σιγουριά της ακαταληψίας,γιατί όποιοι μάς καταλαβαίνουν σκλαβώνουν κάτι μέσα μας. Μα, άς μην είμαι και τόσο υπερφίαλος για τη σιγουριά μου.Ακόμα κι ένας κλέφτης, φυλακωμένος,είναι ασφαλισμένος από έναν άλλον κλέφτη". Χαλίλ Γκιμπράν